Czy jest z nami admin?

Serdecznie witam nowego administratora ~Chocika~. Możecie nieraz spokojnie go spotkać na serwerze TS3. To dzięki niemu serwer wygląda wyjątkowo estetycznie, co więcej panuje tam również ład w kanałach.

ChocieK wcześniej miał już styczność z administrowaniem serwerów TS3. Interesuje się również sportem, lubi jazdę na rowerze oraz jest wyjątkowo otwartą i koleżeńska osobą. Sam o sobie mówi:

Miły, sympatyczny, zawsze uśmiechnięty człowiek.

~ ChocieK

Czy jak serwer padnie do dane też przepadną?

W żadnym wypadku, wszystkie serwery mają ustawiony „Backup”. Czyli po prostu miejsce gdzie są archiwizowane dane z serwera, mogą to być dane z różnych okresów. Zazwyczaj w przypadku serwera gier są do dane z okresu jednego dnia.

Backup na dysk sieciowy (NAS)
W niniejszym artykule zostanie przedstawiony sposób wykorzystania dysków sieciowych (NAS – ang. Network Attached Storage) do składowania kopii zapasowych. Opiszemy jaki dysk sieciowy wybrać i jak skonfigurować sieć LAN, aby backup i odzyskiwanie były wydajne i nie przeciążały sieci firmowej.

Dysk sieciowy jako magazyn kopii zapasowych
Dyski sieciowe ze względu na swój uniwersalny charakter cieszą się coraz większą popularnością. Przedsiębiorstwa wykorzystują je nie tylko w celu udostępniania plików w sieci LAN, ale także do przechowywania kopii zapasowych. Jedną z podstawowych zasad bezpieczeństwa jest to, aby kopie zapasowe były przechowywane w innym miejscu, niż backupowane dane. W przypadku dysków sieciowych, które zazwyczaj są niewielkich rozmiarów i można nimi zarządzać zdalnie, łatwo zrealizować to wymaganie. Dysk sieciowy można ustawić w zamkniętym pomieszczeniu, do którego nikt niepowołany się nie dostanie. Jeżeli dodać do tego, że praktycznie wszystkie profesjonalne modele dysków NAS mają możliwość zapisu danych na kilku dyskach twardych naraz (RAID – ang. Redundant Array of Independent Disks), okazuje się, że jest to bardzo dobre miejsce składowania kopii zapasowych.

Jaki dysk sieciowy wybrać?
Aby odpowiedzieć na to pytanie, należy się zastanowić, w jaki sposób dysk sieciowy będzie wykorzystywany. W Ferro Backup System można korzystać z dysków sieciowych do przechowywania archiwów na dwa sposoby: jako główne miejsce przechowywania archiwów lub jako miejsce replikacji, czyli miejsce do przechowywania dodatkowych kopii archiwów. Zastosowane w Ferro Backup System mechanizmy, takie jak backup delta czy kopie rotacyjne (wersjonowanie), wymagają szybkiego dostępu do głównego magazynu kopii zapasowych. Jeżeli zatem zdecydujemy się na wykorzystanie dysku sieciowego jako magazynu głównego, należy wybrać dysk sieciowy o najlepszych parametrach wydajnościowych przy zapisie i odczycie plików w trybie losowym (ang. random access). Z tego względu, że dyski sieciowe zapewniają mimo wszystko mniejszą wydajność niż lokalne dyski twarde, a możliwość wystąpienia błędów I/O z powodu awarii połączenia jest dużo wyższa, najlepiej korzystać z dysków sieciowych w roli dodatkowego magazynu kopii zapasowych – czyli do replikacji archiwów – lub zainstalować serwer backupu bezpośrednio na dysku NAS. Dysk sieciowy służący tylko jako dodatkowe zabezpieczenie może się charakteryzować mniejszą szybkością zapisu i odczytu danych, ponieważ będzie on wykorzystywany tylko w przypadku awarii głównego magazynu kopii zapasowych.

Innym parametrem, na który należy zwrócić uwagę przy wyborze dysku sieciowego przeznaczonego na składowanie kopii zapasowych jest rodzaj protokołów transmisji sieciowej obsługiwanych przez urządzenie. To, w jaki sposób można przesyłać dane na serwer NAS, daje możliwość szybkiego odróżnienia dysków sieciowych przeznaczonych do zastosowań domowych od rozwiązań profesjonalnych. Szczegóły dotyczące protokołów sieciowych służących do transferu plików zostaną opisane w dalszej części artykułu. W tym miejscu należy tylko zaznaczyć, że dyski sieciowe, które mają zaimplementowany protokół iSCSI (ang. Internet SCSI – technika umożliwiająca wykonywanie operacji wejścia-wyjścia na dysku twardym innego komputera za pomocą protokołu TCP/IP), będą najlepszym wyborem. Jeżeli dysk sieciowy ma służyć tylko jako dodatkowe zabezpieczenia (magazyn replik kopii zapasowych), można ewentualnie wybrać urządzenie, które nie ma zaimplementowanego protokołu iSCSI, ale pozwala na transmisję danych poprzez protokół CIFS (ang. Common Internet File System – protokół służący udostępnianiu zasobów komputerowych, m.in. drukarek czy plików.)

Jeżeli jednak planujemy zainstalować serwer backupu bezpośrednio na dysku NAS, to najważniejszymi parametrami, którymi powinniśmy się kierować przy wyborze urządzenia powinny być szybkość procesora (koniecznie x86) oraz ilość pamięci RAM.

Backup danych obejmujących duże pliki lub całe dyski twarde wiąże się ze sporym obciążeniem sieci nawet pomimo stosowania wbudowanych w Ferro Backup System takich rozwiązań jak kompresja po stronie komputera zdalnego, czy kopie różnicowe i kopie delta. W przypadku stosowania dysku sieciowego jako głównego miejsca przechowywania kopii zapasowych, obciążenie sieci LAN będzie jeszcze większe ponieważ poza samym backupem, serwer archiwizacji musi dodatkowo korzystać z łącza sieciowego do zapisu i odczytu archiwów. Aby zminimalizować obciążenie firmowej sieci LAN podczas backupu na dysk sieciowy, najlepiej odseparować łącze serwer backupu – dysk sieciowy od pozostałych segmentów sieci. Oddzielenie połączenia można zrealizować poprzez odpowiednią konfigurację routera, który będzie filtrował ruch sieciowy pomiędzy dyskiem NAS a serwerem backupu od pozostałych transmisji. Innym, lepszym rozwiązaniem jest zastosowanie w serwerze backupu dwóch kart sieciowych, z których jedna podłączona jest do firmowej sieci LAN, a druga bezpośrednio do dysku sieciowego. W tym wypadku ruch sieciowy pomiędzy serwerem backupu a dyskiem sieciowym nie będzie miał negatywnego wpływu na przepustowość sieci LAN w firmie.

Transmisja kopii zapasowych do dysku sieciowego
Istnieje wiele protokołów sieciowych przeznaczonych do transmisji danych. W dyskach sieciowych do zapisu i odczytu plików najczęściej stosowane protokoły to: FTP, CIFS/SMB, iSCSI.

Protokół FTP – protokół transferu plików (ang. File Transfer Protocol) nadaje się doskonale do przesyłania dużych plików, ale jego wydajność znacznie spada, jeżeli musimy przesłać wiele małych plików. Z punku widzenia systemu backupu, największą wadą tego protokołu jest brak możliwości dostępu do plików w trybie losowym. Protokół FTP umożliwia tylko odczyt lub zapis plików tylko w sposób sekwencyjny – od początku do końca. Jeżeli chcemy odczytać dane znajdujące się w środku pliku, musimy odczytać cały plik od początku. Modyfikacja części pliku przez protokół FTP również nie jest możliwa. Możemy tylko skasować stary plik i zapisać na nowo zaktualizowane informacje lub dopisać nowe dane na końcu pliku. W związku z tymi ograniczeniami protokół FTP można stosować tylko do replikacji archiwów. Korzystanie z dysku sieciowego w roli głównego magazynu przechowywania kopii zapasowych poprzez protokół FTP nie jest w praktyce możliwe (FTPUSE potrafi emulować bezpośredni dostęp do plików za pomocą protokołu FTP, ale rozwiązanie to jest mało wydajne).

Protokół CIFS/SMB bardzo dobrze nadaje się do przesyłania zarówno dużych jak i małych plików. W systemie Windows dostęp do serwera z wykorzystaniem tego protokołu odbywa się za pomocą readresatora sieci (ang. network redirector). Dostęp do dysku sieciowego jest możliwy za pomocą ścieżek UNC lub za pomocą lokalnej litery dysku do zmapowanego udziału sieciowego. SMB daje możliwość szybkiego dostępu do plików w trybie losowym i może być wykorzystywany przez serwer backupu zarówno do obsługi magazynu zapasowego, jak i w roli głównego magazynu przechowywania kopii zapasowych. Największą wadą tego rozwiązania mogą być problemy z ponownym dostępem do pliku po chwilowej utracie połączenia sieciowego. W takiej sytuacji system Windows może zwrócić błąd zapisu lub odczytu danych, co może prowadzić do przerwania backupu lub operacji przywracania danych. Jeżeli jednak zdecydujemy się na wykorzystanie protokołu SMB do obsługi głównego magazynu kopii zapasowych, należy zapewnić maksymalną stabilność połączenia sieciowego pomiędzy serwerem backupu a dyskiem sieciowym.

Protokół iSCSI jest często wykorzystywany w przypadku pamięci masowych SAN (ang. Storage Area Network), ale bardzo dobrze sprawdza się także w przypadku dysków NAS. Po odpowiednim skonfigurowaniu systemu operacyjnego i dysku sieciowego, można korzystać z zasobów dysku sieciowego (target), jak ze standardowego dysku twardego. Odczyt i zapis plików w trybie losowym jest równie szybki lub nawet szybszy niż w przypadku protokołu CIFS/SMB. Dodatkowo implementacja protokołu iSCSI w systemach Windows dużo lepiej spisuje się w przypadku zresetowania połączenia sieciowego niż ma to miejsce w przypadku CIFS/SMB. Te właściwości sprawiają, że protokół iSCSI idealnie nadaje się do zapisu i odczytu archiwów z miejsca replikacji i głównego magazynu kopii zapasowych.

Uruchomienie serwera backupu bezpośrednio na serwerze NAS
W przypadku dysponowania serwerem NAS wyposażonym w procesor x86, można pokusić się o instalację serwera backupu bezpośrednio na takim urządzeniu. Uruchomienie programu Ferro Backup System – Server bezpośrednio na serwerze NAS daje wiele korzyści:
Eliminuje potrzebę stosowania dodatkowego komputera pełniącego rolę serwera backupu.
Zmniejsza obciążenie sieci, ponieważ archiwa nie muszą być przesyłane z serwera backupu na dysk NAS.
Zwiększa niezawodność archiwizacji, ponieważ archiwa są zapisywane bezpośrednio na macierzy serwera NAS.

Źródło: https://www.ferrobackup.com/pl/backup-na-dysk-sieciowy.html

Ile kosztuje utrzymanie serwera?

Koszt utrzymania własnego serwera zależy do typu serwera oraz kosztów dodatkowych. Koszt za skorzystanie z hostingu wyniesie od 30 zł netto do maksymalnie 600 zł netto za rok użytkowania. Ceny hostingu w Polsce są bardzo zróżnicowane. Wybierając duże i popularne firmy płacimy znacznie więcej, nie otrzymując niczego ekstra w zamian. Znacznie korzystniejsze parametry kont hostingowych można uzyskać w mniejszych firmach, które także posiadają wieloletnie doświadczenie w branży, choć nie posiadają wielkich budżetów reklamowych. Jeśli mamy własny serwer w domu najlepszym sposobem jest użycie licznika energii elektrycznej do gniazdka. Można również obliczyć to orientacyjnie korzystając z kalkulatora zużycia energii.

http://www.naukowiec.org/kalkulator-pradu.html

Co jest ważne przy zakupie serwera?

Wybierając pierwszy serwer trzeba się zastanowić nad rodzajem obudowy. Dla mniejszych przedsiębiorstw optymalne są klasyczne urządzenia typu tower, dla większych, zwłaszcza gdy przewidujemy szybki rozrost potrzeb lepszym rozwiązaniem będą serwery montowane w szafach rack.

Przede wszystkim zawsze warto zakupić serwer z pewnym zapasem możliwości sprzętowych. Optymalne wydają się tu takie urządzenia, które swobodnie można rozbudować przez dodanie procesora czy pamięci RAM. Drugą ważną kwestią są obsługiwane dyski twarde. Zawsze przydatne jest posiadanie możliwości podpinania na zasadzie hot-swap, warto też wybrać urządzenie z możliwością obsługi dysków Flash. Ważną decyzją będzie też wybór odpowiedniego systemu operacyjnego, gdyż na rynku istnieje wiele produktów tego rodzaju, o różnych możliwościach i oczywiście cenach.

~Thomas IT.

Ostatni ważny problem związany z zakupem serwera, to kwestie bezpieczeństwa.

Przede wszystkim należy pamiętać, że serwer działa nieprzerwanie, dlatego też zawsze warto wybrać urządzenie gwarantujące odpowiednio długi okres bezawaryjnej pracy. Niezbędny wydaje się też odpowiedni zasilacz UPS, który podtrzyma zasilanie serwera w przypadku odcięcia prądu czy innych awarii. Aby nie drżeć każdego dnia o zabezpieczenie danych zawsze należy używać serwerów korzystających z macierzy RAID, czyli zestawu kontrolerów i dysków pozwalających na przechowywanie kopii zapasowych danych. Dodatkowo warto też dokupić serwer NAS, który znakomicie sprawdzi się, jako dodatkowy zapas na czarną godzinę.

~Thomas IT.

Warto też pamiętać o czynnikach zewnętrznych i odpowiednio zabezpieczyć swoje serwery przed kradzieżą, pożarem czy zalaniem. Na koniec warto dodać, że odpowiednio zabezpieczony musi być też system operacyjny i dostęp do danych na serwerze. Inaczej bardzo szybko możemy przekonać się, jakie szkody może spowodować wirus czy kradzież firmowych informacji.

Źródło: http://www.magazynvip.pl/3-rzeczy-ktore-trzeba-zwrocic-uwage-kupujac-serwer/

Czy mój pecet to to samo co serwer?

Głównie różnice występują na sprzęcie peryferyjnym, który w obu grupach komputerów jest dostosowany do innych potrzeb, i we wsparciu ze strony producenta. Większość różnic w sprzęcie wynika z różnych wymagań stawianych serwerom i desktopom.

Serwery charakteryzują się nieprzerwanym działaniem i niską awaryjnością. Wymagania stawiane serwerom przyjęło się określać skrótem RAS (ang. Reliability, Availability, Serviceability – pewność, dostępność, naprawialność). Pewność oznacza, że w razie wystąpienia błędu (np. przekłamania danych w pamięci) maszyna nie kontynuuje obliczeń i nie zwraca fałszywych wyników, tylko powtarza obliczenia lub naprawia błąd, albo przynajmniej informuje o jego wystąpieniu. Dostępność to stosunek czasu, przez jaki maszyna działała, do czasu, przez jaki powinna działać. Dostępność rzędu 99,7% oznacza, że w ciągu roku maszyna była niedostępna w sumie przez około 24 godziny. Naprawialność oznacza możliwość zminimalizowania lub szybkiego usunięcia skutków ewentualnej awarii. Podstawowym i najłatwiejszym sposobem zapewnienia naprawialności jest redundancja. Oznacza to, że każdy ważny i mogący się zepsuć element jest dublowany – w razie awarii drugi element przejmuje funkcje uszkodzonego. Dyski łączy się w macierze RAID przechowujące wszystkie dane w dwóch kopiach, na dwóch oddzielnych napędach. W obudowach serwerowych stosuje się po dwa zasilacze, często są również dwie karty sieciowe. Redundancję uzupełnia wymiana „na gorąco” (ang. hot swap). Uszkodzone podzespoły – najczęściej są to dyski – można wymieniać w trakcie pracy serwera: wyciągamy stary dysk, wkładamy nowy, macierz sama się odtwarza, i awaria zostaje usunięta bez przerwy w działaniu. Ostatni sposób, tak zwany hot spare, dotyczy minimalizacji skutków awarii. Polega na umieszczeniu w serwerowni drugiej, identycznej maszyny – w razie krytycznej awarii głównej wystarczy przełożyć dyski i uruchomić system od nowa na drugim serwerze.

Płyty do desktopów są projektowane ze szczególnym uwzględnieniem funkcjonalności i atrakcyjności dla nabywcy. W serwerach ważniejsza jest niezawodność. Taki komputer bardzo często działa bez przerwy przez wiele tygodni lub miesięcy, co stawia dodatkowe wymagania układom zasilania i chłodzenia na płycie głównej. Większość technologii znanych z płyt „dla graczy” po raz pierwszy pojawiła się w serwerach, na przykład kondensatory polimerowe lub ceramiczne o podwyższonej trwałości czy chłodzenie ciepłowodami. Za to w serwerach często brakuje elementu każdego desktopa: złącza PCI Express ×16. Wydajnych kart graficznych używa się w serwerach rzadko, a jeśli już, to do obliczeń – a tam opóźnienie w transferze ma niewielkie znaczenie. Kontrolery RAID, karty sieciowe i tym podobne urządzenia zadowalają się PCI-E ×8 lub ×4.
Pamięć w serwerach jest na ogół wolniejsza, ale ma dodatkowe funkcje zwiększające niezawodność. W Xeonach 5500 stosuje się moduły ECC-R, które za pomocą sum kontrolnych sprawdzają poprawność danych. W starszych serwerach stosowane były moduły FB-DIMM (ang. Fully Buffered). Zarówno FB-DIMM, jak i ECC pobierają więcej mocy i wydzielają więcej ciepła od zwykłych desktopowych DDR2/3.
W serwerach rzadko używa się wydajnych kart graficznych. W większości wypadków układ graficzny jest zintegrowany z płytą główną, w chipsecie albo jako osobny chip. Powszechnie stosowane są sprzętowe kontrolery RAID, mające własny procesor i pamięć podręczną (układy DDR2 zamontowane na płytce kontrolera albo sloty pamięci DDR2). Często znajdziemy w serwerze samodzielną kartę sieciową, zastępującą zintegrowane sieciówki znane z desktopów.

Serwery montuje się w dwóch głównych rodzajach obudów: stojących (ang. tower) lub poziomych, montowanych w szafach (ang. rack). Obudowy są przystosowane do wymiany „na gorąco” dysków i zasilaczy. Często mają możliwość zamknięcia na klucz oraz czujnik otwarcia obudowy. Systemy chłodzenia i wymiary płyt głównych również się różnią; chłodzenie często wspomagają specjalne tunele kierujące powietrze na procesory. Głośność wentylatorów jest sprawą drugorzędną; ważniejsze są niskie temperatury, nawet w ciasnocie (nawet kilkadziesiąt serwerów w jednej szafie typu rack).
Od producentów sprzętu serwerowego wymaga się zawsze lepszego wsparcia technicznego niż w przypadku podzespołów desktopowych. Spora część ceny każdego komponentu wynika z długiej gwarancji. Klienci biznesowi wymagają również dobrej obsługi w różnych systemach operacyjnych – o ile użytkownik domowy często ma problem ze znalezieniem sterowników dla Linuksa, to sprzęt serwerowy bez linuksowych sterowników jest wielką rzadkością. Ponadto wszystkie nowe części przechodzą znacznie bardziej rygorystyczne testy przed skierowaniem do sprzedaży. W serwerach nie mogą zdarzać się niedziałające opcje w BIOS-ie albo niekompatybilność płyty głównej z jakąś kartą rozszerzeń.

Źródło: http://pclab.pl/art36733-3.html

Co to jest w końcu ten serwer?

Serwer to program komputerowy lub urządzenie, które umożliwia funkcjonowanie innych programów lub urządzeń zwanych klientami. Jego celem jest udostępnianie danych i zasobów. Przykładowo użytkownik może na nim przechowywać stronę internetową (hosting), wysyłać/otrzymywać e-maile, zarządzać pracą drukarek, kontrolować dostępem do sieci.

Do czego służy serwer?
Chcąc zaistnieć w Internecie, potrzebny jest specjalny komputer – serwer, zawsze włączony i podłączonego do Internetu, który dzięki zainstalowanym na nim oprogramowaniu będzie wyświetlał stronę WWW, obsługiwał e-maile czy zarządzał domeną (adresem internetowym). Serwer to druga rzecz zaraz po domenie, której potrzebujemy aby uruchomić własną stronę WWW czy korzystać z własnej poczty e-mail. To właśnie na serwerze trzymane są wszystkie pliki (zdjęcia, teksty, pliki do pobrania) strony WWW jak i wiadomości e-mail wysyłane skrzynki. Ponadto na serwerach można uruchamiać np. programy księgowe dostępne dl wszystkich oddziałów firmy czy też aplikacje takie jak Office.

Niektóre serwery są przeznaczone do specjalnych zadań, wówczas mówi się o serwerach dedykowanych. Są więc serwery baz danych, mailowe, webowe, do gier czy aplikacji. Jednakże większość serwerów to serwery współdzielone, które wykonują wiele zadań. Możemy wyróżnić kilka rodzajów serwera z podziałem na funkcje, które pełni:

SERWER PLIKÓW jest to najprostsza i najczęściej wykorzystywana funkcja. To miejsce, gdzie przechowywane są pliki, do których ma mieć dostęp więcej niż jedna osoba, w szczególności wszyscy pracownicy.
SERWER BAZODANOWY jego zadaniem jest utrzymywanie bazy danych. Po bazy danych sięgamy, gdy informacji jest tak dużo, że trudno byłoby zapisać je w plikach. Baza danych w dużym uproszczeniu też jest plikiem – jednym wielkim plikiem, w którym informacje są zapisane w uporządkowany sposób, w postaci powiązanych ze sobą tabel i rekordów.
SERWER TERMINALOWY pozwala na uruchamianie programów na odległość – będąc w domu czy w podróży można pracować tak, jakbyś siedział przy biurku w pracy.
SERWER POCZTOWY jest odpowiedzialny za odbieranie i wysyłanie poczty elektronicznej.
SERWER WYDRUKU pozwala wielu użytkownikom na korzystanie z jednej drukarki.
FIREWALL/IDS/IPS jest odpowiedzialny za bezpieczeństwo styku firmowej sieci z Internetem – zabezpieczenie przed nieautoryzowanym dostępem.
SERWER WWW/FTP służy do publikowania stron internetowych oraz wymianę plików przez Internet.
SERWER USŁUG KATALOGOWYCH służy do zarządzania uprawnieniami użytkowników.

Źródło:
http://lsb.pl/czytelnia/64/poznaj-8-rol-jakie-moze-pelnic-serwer
https://domeny.pl/pomoc/pytanie/co-to-jest-serwer.html